«EDEBI GATNAŞYKLAR-EBEDI GATNAŞYKLAR» bäsleşigine hödürlenýär

Özbekistan  Respublikasy,  Şükür Halmirzaýew  
Ene

 Qishloqning chekkasidagi kulbada bir ona yashardi. U keksaygan, sochlari oppoq, qo’llari esa yillar mehnatidan quruq va qattiq edi. 

      Uning o’g’li shaharda yashardi – maktabda oqituvchi edi. O’g’li yoshligindan mehribon, aqlli bola bo’lgan, onasi uni har doim ,,mening suyanchig’im” derdi.

     O’g’li shaharga ketganiga besh yil bo’lgan edi. U har oy xat yozar, pul yubarar, lekin o’zi kelmasdi. Ona esa har xat kelganida uni yuziga surtib, duoga qo’l ochardi.

    - Shukur, bolam, faqat sog’bo’lgin…-derdi

    Bahor keldi. Daraxtlar gulladi, qushlar sayradi. Ammo onaning yuragida bir g’am bore di. U har kuni kechqurun deraza yoniga chiqib, uzoq yo’l tomonga qarar, “O’g’lim kelar”deb umid qilardi.

    Bir kuni kechqurun eshik sekin taqilladi. Ona eshikni ochdi – ostonada o’g’li turardi. Yelkalarida chamadon, yuzida charchoq ammo ko’zlarida iliqlik bor edi. 

     Ona dastlab ishonmadi. So’ng uni bag’riga bosdi.

     - Bolam! Keldingmi? Nihoyat! – dedi ko’zlaridan yosh oqib.

    O’g’li kuldi:

   - Keldim, ona. Endi sizni yolg’iz qoldirmayman.

    Ona uning qo’llarini ushlab o’tirib dedi:

    - Men har kecha duo qilardim, “Ilohim, o’g’lim sog’ – omon bo’lsin,” deb.

    Bugun duom qabul bo’ldi. Endi yuragim tinch, bolam.

    O’g’li onasiga suv tutdi, onasi asta suvni ichdi. 

    - Bu suvning ta’mi boshqacha – dedi ona.

    - Balki sening qo’ling tegani uchundir…

    Tashqarida shamol esdi, daraxtlar shitirladi Ona boshini o’g’lining yelkalariga qo’ydi.

     - Endi men tinchman, bolam, - dedi u pichirlab.

     Shu kecha qishloqda osmon tiniq, yulduzlar charaqlab turardi.

     Obanyň gyrasyndaky külbede bir ene ýaşaýardy. Ol garran, saçlary ap- ak, elleri olsa ýyllaryň mähnetinden gurak we gatydy. Onuň ogly şäherde ýaşaýardy – mekdepde mugallymdy. Ogly ýaşlygynda mähriban akylly çaga  bolan, enesi oňa hemişe “Meniň daýanjym” diýerdi.

    Oglumyň şähere gidenine bäş ýyl bolupdy ol her aý hat ýazardy, pul ugradardy, ýöne özi gelmeýärdi. Ene bolsa her hat gelende ony ýüzüne sylyp, ellerini açyp dileg ederdi.

-Hudaýa şükür balam, janyň sag bolsun.

Ýaz pasly geldi. Agaçlar gülledi, guşlar saýýrady. Emma enäniň ýüreginde bir gussa bardy. Ol her gün agşam gapynyň ýanyna çykyp, uzak ýollara seredip “Oglum geler” diýip umyt bilen serederdi.

Bir gün agşam gapy ýuwaşlyk bilen kakyldy. Ene gapyny açdy – gapynyň öňünde ogly durdy. Arkasynda goşlary, ýüzünde ýadawlyk, emma gözlerinde ýylylyk bardy. Ene gözlerine ynanmady. Soň ogluny bagryna basdy:

 - Balam! Ahyry geldiňmi! Diýip gözleri ýaşdan doldy. Ogly ýylgyrdy.

 - Geldim ene. Indi sizi ýeke goýmaryn diýdi. Ene onuň ellerini tutup oturan ýerinde şeýle diýdi.

- Men her gün agşam dileg ederdim. “Allahym oglum sag aman gezsin” diýerdim.

      Bu gün dileglerim hasyl boldy. Indi ýüregim ynjaldy balam. Soňra ogly enesine suw berdi. Enesi suwy ýuwaşlyk bilen içdi.

- Bu suwuň tagamam başgaça diýip ene ýuwdyndy. 

- Belki seniň eliň degeni üçindir.

      Daşarda ýuwaşja şemal öwüsdi, agaçlar şybyrdady. Ene başyny oglunyň döşüne goýup.

      Pyşyrdap:

 -Indi men ynjaldym balam diýdi. Şol gün agşam obadada asman asuda, ýyldyzlar ýalpyldap durdy.

Lebap  welaýat maliýa – ykdysdy  orta  hünär okuw mekdebiniň “Buhgalterçilik we  hasaba  alnyşy” hünäriniň II talyby  Guwanjowa Ogulsabyr